nogmaals een ZKV

Wandelpad

Omdat mijn huis aan een wandelpad ligt, spreek ik veel wandelaars. Deze ochtend een jongeman die de moderne klimaat-kritiek onzin vindt. Ik lees hem een citaat voor uit een klimaatkritiek van honderden jaren geleden. 'De natuur is uit onze beschaving gebannen, de seizoenen verliezen hun ritme, de vruchten van de aarde verliezen hun smaak, de dieren, erfgenamen van deze planeet, worden bruut en moedwillig uitgeroeid.' Het is een citaat uit de achttiende eeuw. De wandelaar kijkt sip. 'Waarom heeft u dat niet eerder gezegd?' 'Omdat ik je voor het eerst zie, je bent een meeloper die niet zelf op zoek gaat, maar veilig onderdak zoekt bij de beroepskankeraars.' 'U heeft waarschijnlijk ook geen water voor me.' Ik neem hem mee naar de keuken waar hij twee glazen water drinkt. Ik wil nog iets vaderlijks tegen hem zeggen, maar ik weet niets.   

gras

uitgelezen

Geert Van Istendael


lees hier meer : op de site van de bib vind je commentaar uit De Standaard, Knack  en NBD biblion

nogmaals : GRAS

Experiment

De man over wie ik iets wil vertellen is tijdens zijn jeugd bijna nooit buiten geweest, evenmin als zijn broers en zussen. Ze woonden in een grote flat op de hoogste verdieping van een wolkenkrabber, de wereld lag aan hun voeten. Hun ouders waren ontwikkelde mensen, ze gaven hun kinderen zelf les. Het oude geld stond op een vertrouwde rekening. De boekenkasten waren vol, er waren radio's en grammofoonplaten. De televisie (in kinderschoenen) ontbrak. De man over wie ik iets aan het vertellen ben, heb ik ontmoet in het ziekenhuis aan de Prinsengracht, waar hij en ik op een zaal lagen waar iedereen een blindedarmoperatie had ondergaan. Hij was twintig jaar en net vertrokken uit het ouderlijk huis. Hij studeerde rechten. Ik luisterde verbaasd naar zijn verhalen en wilde weten of zijn ouders wel goed snik waren, maar ik durfde het hem niet te vragen, omdat ik hem nog maar twee dagen kende. De dag voordat we ontslagen werden, heeft hij er nog één zin over gezegd: 'Het was een experiment van mijn vader.' Daarna heb ik hem nog één keer gezien, veertig jaar later, in de pauze van een Russische opera. Hij was notaris geworden, succesvol, met een grote praktijk. Zijn vrouw was arts, zijn kinderen studeerden. Voor zijn broers en zussen gold hetzelfde, geslaagde, degelijke levens. Hij keek me spottend aan. 'Jij gaf er geen cent voor, toen in het ziekenhuis. Jij bent iemand van vaste en voorspelbare patronen, dat viel me toen al op.' Terwijl ik hierover nadacht, ging de bel, we moesten naar het laatste deel van de Russische opera. Ik heb hem nooit meer gezien.  

gras 
© A.L. Snijders/AFdH Uitgevers  

nogmaals een ZKV

Beschaafd

De tijd is een overbodige nietsnut. Wat deze zin betekent, weet ik niet. Meteen daarna denk ik: heeft de tijd een moeder? Ook niet te beantwoorden. Ik rijd zoals bijna elke dag met m'n auto door het beukenbos. Voor het eerst gebeurde dat in 1971, het was een zandweg. Enige jaren later kwam de verharding, het asfalt. Ik was zelf ook verhard, ik liep naar de schaftende werklui en vroeg op hoge toon of ze dit werk niet hadden kunnen weigeren. Ze zaten doodstil en keken me met afkeer aan. Ik schaamde me, maar niet heel erg – matige schaamte. Ik herinner me dat er een schilder in het bos werkte, hij kwam 's morgens op de fiets en reed naar een plek waar geen paden meer waren. Hij schilderde en tekende tot vijf uur 's middags, elke dag, zeven dagen per week. Hij werkte in de open lucht. Als het regende, legde hij z'n spullen onder een dekzeil met de kleur van het bos. Zelf wachtte hij onder een paraplu. De tijd is een overbodige nietsnut, placht hij te zeggen. Het duurde twee jaar voordat hij ontdekt werd, de autoriteiten sommeerden hem te verdwijnen wegens het verstoren van het bosleven – hij ging. We verloren elkaar dertig jaar uit het oog. Gisteren belde hij me op om te praten over het bos. Hij noemde mijn naam, samen bleken we een rijke hoeveelheid herinneringen te hebben. Ik raakte tijdens het gesprek bevangen door een groeiend gevoel van beklemming: ik wist zijn naam niet meer. Dat werd natuurlijk elke minuut erger, ik kon na drie uur praten niet zeggen dat ik zijn naam niet meer wist. Ik liet het maar zo. Hij niet, hij stuurde me later een bericht met z'n naam, hij had het gemerkt en wilde me niet in verlegenheid brengen. Ik dacht aan die twee jaar in het bos, echt een plaats voor een beschaafde man.

gras
© A.L. Snijders/AFdH Uitgevers

net niet

deze twee kunnen

weer naar huis:

de bieb

goede plot,vlot geschreven,personages waar je in komt,maar naar mijn zin te breedvoerig ,sommige ontwikkelingen zijn zo voorspelbaar en voel je mijlenver aankomen.Dat wordt dan diagonaal lezen;heb op die manier het einde wel gehaald
Geef mij maar een gebald verhaal

De grote verrassing in de shortlist voor de VN-Thriller van het Jaar was W.O.L.F. van Boris Dittrich. De oud-policitus liet de juryleden van de VN versteld staan met zijn thriller waarin een Turkse rechercheur in Berlijn op jacht gaat naar een anti-islamitische terreurorganisatie uitVN thrillergids op HEBBAN 

boris D op wiki  en een paar recensies hier en hier en ook hier

de plot is knap gevonden, maar het onderwerp en de personages:niet mijn ding

dus niet uitgelezen ondanks lovende pers hier en hier en hier

paula hawkins

gelezen

tussendoor wordt er ook nog wel wat gelezen

zij het dat lang niet alle boeken worden uitgelezen

op dat gebied kan ik me wel vinden in dit citaatje van Grunberg

wel helemaal uitgelezen:

VERVLOEKT

van 

FRED VARGAS

heerlijk absurd en toch geloofwaardig en spannend

in tijden van millennium-trilogieën

is het een blijmakende gedachte 

dat zulke boeken ook bestaan

laat ze dan al minder succesrijk zijn

lees de recensie;ik kan het niet beter verwoorden


nog meer

McEwan

"Zijn derde vrouw, Eleanor, had tussen de bladzijden van een waardevolle eerste druk een keer een oud plakje ontbijtspek van hem gevonden dat als boekenlegger dienstdeed"

SOLAR     Ian McEwan

een bijzonder aangename leeservaring
"Nobelprijswinnaar-opwarming van de aarde-zonnecellen"...bij die termen denk je al vlug aan een ernstig pamflet-achtig boek pro of contra zonneenergie
niets daarvan;dit is een ware schelmenroman;spannend opgebouwd;met veel verrassend-humoristische episodes


bekroond met de Bollinger Everyman Wodehouse Prize 2010 voor beste literaire humoristische fictie (misschien was dat nu net niet de bedoeling?)

lees hier wat De Papieren Man ervan vindt
in Knack  
bij cobra,  en bij goddeau.com 

dubbelklik om te lezen:de introductie van de chips;die later nog voor hilariteit zullen zorgen

net uit en pas begonnen

NET UIT

Fred Vargas is historica,archeologe en schrijfster. Al die hoedanigheden spreken ook uit haar boeken.het zijn stuk voor stuk juweeltjes, geestig, met soms een hoekje af,spannende plots ,een heel eigen geluid.Volledig eens met volgend citaat:

"Af en toe moest ik het boek wegleggen, alleen maar om het moment uit te stellen waarop ik het uit zou hebben".

een paar besprekingen:  hier en hier

"

PAS BEGONNEN

Detlev Van Heest wordt in sommige kringen ook wel "de nieuwe Voskuil" genoemd

ondertussen is een tweede deel verschenen "Pleun"

zeer mooi uitgegeven op een soort bijbelpapier,door van Oorschot

ben ondertussen een 50-tal pagina's ver geraakt en het smaakt in elk geval naar meer

wat enkele anderen ervan vinden lees je hier,hier, hier,hier, of... 

mary wesley

MARY WESLEY    Een Onvergetelijk Gezicht

een ietwat vreemde titel voor een leuk boek;

oorspronkelijke titel :"An imaginative experience"

pittig geschreven

originele personages

rake waarnemingen

Mary Wesley debuteerde pas op haar zeventigste,schreef nog meer succesvolle boeken,is gestorven eind 2002, op haar negentigste

weinig gekend hier te lande want zo goed als niets te vinden op het net (in het nederlands wel te verstaan)
bij De Leunstoel vond ik wat,maar het gaat wel over een ander boek
dus,zelf lezen en een mening geven!
Ik ga alleszins op zoek naar meer

tweeduister

TWEEDUISTER van Joke J.Hermsen  viel niet in de smaak bij de zeer geleerde Elsbeth Etty.Ik daarentegen heb er zeer van genoten en ik heb er ook  nog heel wat van op gestoken.Lees hier wat ze ervan vonden in De Groene.Hier en hier en hier en hier en hier is ook nog wat te vinden

 noot:
ik las dit boek uit de bib;kon het naderhand voor een prikje op de kop tikken bij De Slegte
ligt ter beschikking van de bloomsbury-fans

huishouden

Wie een boek wil lezen dat op een hele bijzondere en indringende manier een beeld van Duitsland in de vorige eeuw geeft, moet beslist Huishouden van Jenny Erpenbeck lezen.
Twaalf verschillende bewoners van hetzelfde huis in Brandenbrug maken ieder op eigen wijze de turbulente geschiedenis van het 20e-eeuwse Duitsland mee.

meer over de schrijfster: hier en hier 
meer over het boek:hier en hier
ik vond het niet makkelijk in het begin,maar het werd prachtig;een verrijking.

gelezen

prettig gelezen  en genoten!
twee boeken helemaal uitgelezen,war mij niet zo vaak overkomt (wegens te saai, te hard, te "weer van hetzelfde"...)
 De Leesclub   Renate Dorrestein

begon eraan met lichte huiver,maar spiksplinternieuw in de bib,dus meepakken en eraan beginnen.
in 1 ruk uitgelezen;gaf mezelf niet de tijd om aantekeningen te maken,dus geen citaten
"het wereldje " wordt op de korrel genomen;de mutsen,grijze duiven,beige regenjassen die doorgaans de leesclubs bevolken,maar ook aan de jongeren wordt de les gespeld.
de literaire critici moeten eraan geloven;en afgaande op wat je hier en daar leest vinden sommige "pausen" dat niet zó leuk
AANBEVELEN dat boekje
hier, hier, hier, hier(VN),en hier is meer te vinden over inhoud en de rest
bezoek ook de website van R.D.;vind de geportretteerde schrijvers en win een reisje HIER
de karikatuur is van Siegfried Woldhek
.

Verlovingstijd   Maarten 'T Hart

Aardig taalgebruik,beetje ouderwets,lichtjes ironisch;een prettig leesbaar verhaal.
Ik vond het vooral boeiend daar waar zij eigen interesses naar boven komen:
-de natuur:het geeft een soort thuisgevoel als je terloops leest over plant en dier
-de muziek:ben hierin zelf minder goed thuis ,veel tips dus je leert nog eens wat
klik,en klik, en klik, en klik, en klik(P&W)
deze karikatuur is in dit geval van Eliane Duvekot

gelezen

ooit noteerde ik de naam "anne b. ragde".

ook hier

Nu las ik met veel genoegen de twee (van3) vertalingen:

bij de gerenommeerde critici is weinig te vinden ;

alleen vermeld in De Standaarden  NRC

maar toch circuleert er veel commentaar op het net 

.klik maar hier en hier en hier en hier

nu maar wachten op het derde deel 

in afwachting las ik ook  

prachtige satire op het chique restaurant-gebeuren

qua moraliteit een doordenker die je onverwacht toch een paar dagen in de ban houdt

in de commentaar van humo kan ik me wel vinden
lees ook wat NRC erover schrijft;en knack,cutting edge,

herman koch

gelezen

                                                                                             

Dahlia's en sneeuw

Kester Freriks

-is verschenen in 2008;in dat jaar was "ouderdom" het onderwerp van de boekenweek,maar dat heeft hiermee waarschijnlijk weinig of niets te maken.

-een monologue intérieur van een dementerende vrouw

-ik vond dit een verbazend mooi boek;amper 140 pagina's,en toch heb ik de lectuur een paar keer moeten onderbreken.Het moet zijn dat de auteur dit van dichtbij heeft meegemaakt;dat blijkt ook op het einde,waar we de indruk krijgen dat het over zijn moeder gaat.Ook de sfeer van rusthuis en bewoners is goed weergegeven

-blij met deze vondst

-een aanrader

enkele recensies: uit NRC , het Brabants Dagblad ,Trouw ,  internetboekhandel Van Stockum , het recensieweb

hier is de website van KF te vinden, en in onderstaand filmpje is de aureur zelf aan het woord

kehlmann

De rustpauze,die de aandachtige volger wel zal opgemerkt hebben werd benut om enigszins orde  te scheppen in hoofd,huis en computer (in die volgorde!)
Nu kunnen we weer verder
Heb niet alleen TV gekeken ,maar ook nogal wat gelezen

Hier een van de uitschieters:



Van Daniel Kehlman(1975) las ik vroeger al met veel genoegen:
Het meten van de wereld
De verwachtingen waren dan ook hooggespannen,ook omwille van de lovende kritieken
Ik moet zeggen:het is een knap werk.Op het eerste gezicht een verhalenbundel,maar gaandeweg ontdek je dat al die verhalen op een ingenieuze manier samenhangen.Bovendien wordt een palet van verschillende stijlen gebruikt,een knap staaltje van vakmanschap

Gaat het hier om een wonderkind (Pieter Steinz)?
wie ben ik om daarover iets te zeggen.De toekomst zal het uitwijzen.Volgen ,die man!!
Natuurlijk ook eens gegoocheld : overvloed.
Meteen een paar toffe sites (her)ontdekt

De Standaard ,  hotel boekenlust ,  de leeswolf  , NRC, 8 Weekly ,  melancholia  ,  cuting edge   ,  knack's boekenkanaal  ,NU  , TROUW

De Morgen schreef :
Kehlmann is op zijn vijfendertigste een speerpunt van de Neue Deutsche Welle in de Duitse literatuur, en leverde met Roem een speelse verhalen caleidoscoop af waarin het prettig verdwalen is en waarin hij de spot drijft met de roem die hem zelf als jonge auteur in de schoot viel, na Het meten van de wereld.,

Koen P

Koen Peeters     DE BLOEMEN

Ben je nog een zoon als je ouders gestorven zijn? Koen Peeters vertelt in De bloemen hoe levens van grootvaders, vaders en zonen door elkaar kunnen lopen. Steeds scherper toont hij hoe deze wereld gemaakt is door mensen, en tegelijk hoe weinig maakbaar wij zelf zijn.

Ergens rond 1900. Louis,  de jongste van een boerengezin is tien. Hij ziet hoe zijn allerbeste vriend, een varken, geslacht wordt. Op dat moment beslist hij om later handelaar in boter en eieren te worden. Dat zal hem lukken. Louis droomt er ook van om een grote zaak op te starten, maar dat plan valt in duigen. Zijn zoon René is een voorbeeldig student, raakt geëngageerd in de jeugdbeweging en gaat uiteindelijk in de politiek. Na een politieke bijeenkomst wordt hij neergeslagen en raakt hij zwaargewond. En de zoon van de derde generatie, de verteller van dit verhaal, gaat op zoek naar de sporen van zijn voorvaderen.

Met De bloemen vindt Koen Peeters de familieroman opnieuw uit. Het resultaat is een even subtiel als ontroerend boek, waarin het heimwee gesteund wordt door de minzame gevoeligheid en waakzame intelligentie van de schrijver.

Blurb zeggen ze voor flaptekst;klinkt vrij pejoratief ;in deze flaptekst kan ik mij wel vinden

mooi boek,fijne sfeer,uitgelezen deze keer

recensie uit Humo ,  De Redactie ,  veto  ,  nrc,

Stieg L

Stieg Larsson lag splinternieuw in de bib;de verleiding was te groot,dus meenemen maar.Ondanks het wereldwijde succes en de lovende kritieken moet ik zeggen:neen,niet echt mijn ding.Nochtans , ik ben een fervente fan van de Scandinaven. Ik heb ongeveer 2/3gelezen en dat was voor mij voldoende;deel 2 en 3(van de bib) mogen rustig naar andere lezers gaan.Het lezen gaat zeer vlot,maar ik mis een ziel,alles lijkt mij  een beetje van bordkarton.Als je iets gelezen hebt moet je daar op een of andere manier blij over zijn,omdat je iets bijleerde, of omdat er zich  een nieuw gezichtspunt aandient.Dat was hier niet zo.Goed om lege momenten te vullen;zoiets als een puzzel leggen;alhoewel,het plezier om een ontbrekend stukje te vinden kan ook immens zijn!!

hier volgen een paar links naar (overwegend lovende) kritieken  NRC,en Parool,enTrouw, enKnack, en Recensies enKlara

kijk ook bij De Papieren Man

cruise-vrees

De auteur werd door Harper's magazine uitgestuurd op een volledig verzorgde cruise.Zoals de titel laat uitschijnen werd geen onverdeeld succes.
Rake observaties over het leven en de passagiers aan boord.
Vooral de geestige voetnoten geven aan het geheel een speciaal effect.

De auteur wordt beschouwd als toonaangevend,inspirator van andere groten als Safran Foer en Dave Eggers.Lees hier meer

over het boek: hier klikken
ook hier en hier

weer een boek dat ik kan aanraden
een cruise kwam toch al niet op  mijn "to do"-lijstje voor

ruw

RUW

dat is de titel van het boek dat ik momenteel lees.
en ik moet zeggen:weer een gelukkige vondst
MARIE KESSELS is de auteur.
"hoe is het om niet te kunnen zien?" dit vat het hele boek samen.
het is een prachtig verslag geworden,
getuigend van groot inlevingsvermogen;
fris, strijdlustig,een oogopener
zoals op de achterflap te lezen is:een ode aan de zintuiglijkheid en tegelijk een ode aan alle anonieme blinden,die nooit ophef maken
enkele recensies:
Jeroen Vullings in Vrij Nederland
in Het Parool
Johan De Haes op Klara
op de site 8weekly 
op het recensieweb
in Trouw

lezen 4

leuke ontdekking gedaan:

BIRGIT VANDERBEKE

de schrjfster is Duitse,woont nu in Zuid-Frankrijk

hier een bio in het Duits

IK ZIE ,IK ZIE WAT JIJ NIET ZIET

de titel trok me aan

schattig boekje,kan onderstaande bespreking volledig bijtreden

n deze vertelling gaat de vrouwelijke ik na eerst "een beetje" weggegaan te zijn, namelijk van Oost- naar West-Duitsland, nu "echt" weg, naar Zuid-Frankrijk. Haar kind en hun spullen neemt zij mee. Haar partner, de vader van het kind, verblijft al maanden voor zijn werk in New York, maar zal hen volgen. In Zuid-Frankrijk is tot haar geluk alles echt heel anders dan in het herenigde Duitsland. Met verwondering beschrijft zij alle indrukken die zij opdoet. Alledaagse gebeurtenissen en ontmoetingen krijgen de glans van het nooit-eerder-geziene. De lezer kan van schitterende observaties genieten. In haar onnavolgbare stijl, die zij meteen bij haar eerste boek 'Das Muschelessen'* te pakken had, snijdt de auteur onder andere het thema waarnemen/zien aan. Zij stelt vast dat iets wat gezien is, niet meer ongezien kan worden, dat het lastig is om dingen op dezelfde manier te zien als de eerste keer, dat de ene mens heel anders kijkt/ziet dan de andere, dat bekende dingen je plotseling onbekend kunnen voorkomen. Het werk van deze auteur (1956, Dahme, DDR) is vooral bij hoogopgeleide veertigsters geliefd. Het werd in Duitsland diverse malen bekroond. Kleine druk.

Biblion recensie, Redactie

Daarna wou ik meer weten en lezen:

HET MOSSELMAAL

eveneens een intrigerende titel

lees ook hieronder de recensie van biblion

Een vrouw zit met zoon en dochter aan tafel te wachten op de thuiskomt van hun man en vader. Feestelijk, bij een pan mosselen, want als pa thuiskomt heeft hij zo goed als zeker promotie gemaakt. Hij komt echter niet opdagen. In een lange innerlijke monoloog, vol herinneringen aan haar jeugd, zet de dochter naar vader neer als een echte huistiran, geestelijk geweld uitoefenend over vrouw en kinderen, met starre denkbeelden over 'echte gezinnen'. Naarmate de avond vordert en duidelijk wordt dat hij niet meer komt, merkt de lezer dat men het voortaan graag zonder hem zal stellen. Een scherp portret, ironisch. Lange zinnen, zoals bij een voortstromende, van de hak op de tak springende gedachtegang, maar toch heel duidelijk en, soms meesmuilend, leesbaar

ALBERTA ONTVANGT EEN MINNAAR is het volgende boek dat ik las

en weerom ben ik opgetogen

leerde ook een nieuw begrip:mizzebill

lees hier een bespreking en ontdek meteen de betekenis ervan

Ik lbetrok bovennstaande boeken uit de bib;

maar als ik iets goed vind wil ik het ook in huis hebben

De zoektocht resulteerde voorlopig alleen in "Gebruiksaanwijzing voor Zuid Frankrijk",gevonden bij De Slegte.

Staat nu in de boekenkast te wachten