ne obliviscar (vanaf 2009)

zondag 30 september 2018

zonnebloemen in het waasland

..en opeens ontdekken we niet een, maar wel twee zonnebloemvelden in onze buurt;ertussen is koolzaad gezaaid

alleszins mooier dan maisvelden!!

woensdag 26 september 2018

rockox en sint jacobs

we bezochten het Rockox Snijdershuis in Antwerpen

prachtige patricierswoning

nu liep er de tentoonstelling Cokeryen waarbij ook werk van Tony Le Duc te zien is

groenten en fruit

binnen en buiten

om de dag mooi af te sluiten:

op zoek naar en op bezoek in

de sint jacobskerk

erome kerk

grafzerk fam rubens

gestraft?

sint severus, je zou het niet zeggen

????

dinsdag 18 september 2018

palingbeek

600.000 beeldjes 600.000 namen

op de site van de

palingbeek worden we verwelkomd door een COSMOGOLEM

van Koen Van Mechelen

klik ook hier

een van de 138 herdenkingsbomen

langsheen de kleine ieperboog

de oorlogsdichters worden herdacht

in mooie letterkunst

zo kenden we van ouds de palingbeek

resten van de bouwwerken

en reuzenpaardenstaart

zondag 9 september 2018

De man over wie ik iets wil vertellen is tijdens zijn jeugd bijna nooit buiten geweest, evenmin als zijn broers en zussen. Ze woonden in een grote flat op de hoogste verdieping van een wolkenkrabber, de wereld lag aan hun voeten. Hun ouders waren ontwikkelde mensen, ze gaven hun kinderen zelf les. Het oude geld stond op een vertrouwde rekening. De boekenkasten waren vol, er waren radio's en grammofoonplaten. De televisie (in kinderschoenen) ontbrak. De man over wie ik iets aan het vertellen ben, heb ik ontmoet in het ziekenhuis aan de Prinsengracht, waar hij en ik op een zaal lagen waar iedereen een blindedarmoperatie had ondergaan. Hij was twintig jaar en net vertrokken uit het ouderlijk huis. Hij studeerde rechten. Ik luisterde verbaasd naar zijn verhalen en wilde weten of zijn ouders wel goed snik waren, maar ik durfde het hem niet te vragen, omdat ik hem nog maar twee dagen kende. De dag voordat we ontslagen werden, heeft hij er nog één zin over gezegd: 'Het was een experiment van mijn vader.' Daarna heb ik hem nog één keer gezien, veertig jaar later, in de pauze van een Russische opera. Hij was notaris geworden, succesvol, met een grote praktijk. Zijn vrouw was arts, zijn kinderen studeerden. Voor zijn broers en zussen gold hetzelfde, geslaagde, degelijke levens. Hij keek me spottend aan. 'Jij gaf er geen cent voor, toen in het ziekenhuis. Jij bent iemand van vaste en voorspelbare patronen, dat viel me toen al op.' Terwijl ik hierover nadacht, ging de bel, we moesten naar het laatste deel van de Russische opera. Ik heb hem nooit meer gezien.

gras
© A.L. Snijders/AFdH Uitgevers

maandag 13 augustus 2018

noorder kempen met Groen-plus

een vijftal dagen fietsplezier met de groen-grijze bende

donderdag 9 augustus 2018

nogmaals een ZKV

Beschaafd

De tijd is een overbodige nietsnut. Wat deze zin betekent, weet ik niet. Meteen daarna denk ik: heeft de tijd een moeder? Ook niet te beantwoorden. Ik rijd zoals bijna elke dag met m'n auto door het beukenbos. Voor het eerst gebeurde dat in 1971, het was een zandweg. Enige jaren later kwam de verharding, het asfalt. Ik was zelf ook verhard, ik liep naar de schaftende werklui en vroeg op hoge toon of ze dit werk niet hadden kunnen weigeren. Ze zaten doodstil en keken me met afkeer aan. Ik schaamde me, maar niet heel erg – matige schaamte. Ik herinner me dat er een schilder in het bos werkte, hij kwam 's morgens op de fiets en reed naar een plek waar geen paden meer waren. Hij schilderde en tekende tot vijf uur 's middags, elke dag, zeven dagen per week. Hij werkte in de open lucht. Als het regende, legde hij z'n spullen onder een dekzeil met de kleur van het bos. Zelf wachtte hij onder een paraplu. De tijd is een overbodige nietsnut, placht hij te zeggen. Het duurde twee jaar voordat hij ontdekt werd, de autoriteiten sommeerden hem te verdwijnen wegens het verstoren van het bosleven – hij ging. We verloren elkaar dertig jaar uit het oog. Gisteren belde hij me op om te praten over het bos. Hij noemde mijn naam, samen bleken we een rijke hoeveelheid herinneringen te hebben. Ik raakte tijdens het gesprek bevangen door een groeiend gevoel van beklemming: ik wist zijn naam niet meer. Dat werd natuurlijk elke minuut erger, ik kon na drie uur praten niet zeggen dat ik zijn naam niet meer wist. Ik liet het maar zo. Hij niet, hij stuurde me later een bericht met z'n naam, hij had het gemerkt en wilde me niet in verlegenheid brengen. Ik dacht aan die twee jaar in het bos, echt een plaats voor een beschaafde man.

gras
© A.L. Snijders/AFdH Uitgevers